Nature, God, and the Deception of Nature-Worshiping

After reading the chapter “The Marxist Sublime” in Terry Eagelton’s “The Ideology of The Aesthetic”, I wonder how naturalistic discourse, or the idea that sensuous body is the only origin of human experience, physical needs and sublime, can be misleading and ends up to the atrophy of soul and nihilism.  When I was an atheist, for me nature had become a causal machine without the spirt of God within it, and it drained my soul, as I have lived that naturalism most of my life.  Marx’s discourse is deceptive.  He knows how to use language to paradoxically and despite his “dialectic materialism” and naturalism, to create a god out of human being.  What is “human being” without God?  A developed monkey.  What is monkey without God?  An accidental and brute event of nature, disconnected from an indifferent, if not hostile, universe and the divine.  It doesn’t matter how much we fashion this monkey with intelligence, art, music, and politics of identity, nihilism looms at the door.  So, the verses below resonate fresh in my natural-divine ears, which were then numbed by secularism and naturalism:

 

“Say [Prophet], ‘Praise be to God and peace on the servants He has chosen.  Who is better: God, or those they set up as partners with Him?  Who created the heavens and earth? Who sends down water from the sky for you– with which We cause gardens of delight to grow: you have no power to make the trees grow in them– is it another god beside God? No! But they are people who take others to be equal with God.  Who is it that made the earth a stable place to live? Who made rivers flow through it? Who set immovable mountains on it and created a barrier between the fresh and salt water? Is it another god beside God?  No! But most of them do not know.  Who is it that answers the distressed when they call upon Him? Who removes their suffering? Who makes you successors in the earth? Is it another god beside God? Little notice you take!  Who is it that guides you through the darkness on land and sea? Who sends the winds as heralds of good news before His mercy?  Is it another god beside God? God is far above the partners they put beside him!  Who is it that creates life and reproduces it? Who is it that gives you provision from the heavens and earth? Is it another god beside God?’ Say, ‘Show me your evidence then, if what you say is true.’  Say, ‘No one in the heavens or on earth knows the unseen except God.’ They do not know when they will be raised from the dead: their knowledge cannot comprehend the Hereafter; they are in doubt about it; they are blind to it.  So, the disbelievers say, ‘What! When we and our forefathers have become dust, shall we be brought back to life again?  We have heard such promises before, and so did our forefathers. These are just ancient fables.’  [Prophet], say, ‘Travel through the earth and see how the evildoers ended up.’  [Prophet], do not grieve over them; do not be distressed by their schemes.  They also say, ‘When will this promise be fulfilled if what you say is true?’  Say, ‘Maybe some of what you seek to hasten is near at hand.’  Your Lord is bountiful to people, though most of them are ungrateful.  He knows everything their hearts conceal and everything they reveal: there is nothing hidden in the heavens or on earth that is not in a clear Record.” (27:59-75)   

Arrogance and Defensiveness vs. Submission to God's Signs in the Story of Solomon and Sheba

In the surah “The Ant”, we have the story of Queen Sheba and Solomon.  The story is to some extent strange.  God gave Solomon the gift of knowing the language of birds, and hoopoe, the same leader-bird in Attar’s the “Conference of the Birds”, tells him about Queen Sheba:

“I found a woman ruling over the people, who has been given a share of everything– she has a magnificent throne– [but] I found that she and her people worshipped the sun instead of God. Satan has made their deeds seem alluring to them, and diverted them from the right path: they cannot find the right path.  Should they not worship God, who brings forth what is hidden in the heavens and earth and knows both what you people conceal and what you declare?  He is God, there is no god but Him, the Lord of the mighty throne.’” (27:23-26)

Pay attention that the story of Queen Sheba comes after the story of Pharaoh, who in his arrogance denied Moses’s nine signs of God and consequently was drowned in the sea.  It is there that God says:

“But when Our enlightening signs came to them, they said, ‘This is clearly [just] sorcery!’  They denied them, in their wickedness and their pride, even though their souls acknowledged them as true.  See how those who spread corruption met their end!” (27:13-14)

Solomon sends her a letter: “In the name of God, the Lord of Mercy, the Giver of Mercy, do not put yourselves above me, and come to me in submission to God.”’ (27:31)

How does Sheba react to this letter?  She says: “‘Whenever kings go into a city, they ruin it and humiliate its leaders– that is what they do–but I am going to send them a gift, then see what answer my envoys bring back.’” (27:34-5)

It is strange that today in the Creativity course, we were discussing Carl Rogers’ views about destructive and constructive creativity and our example was Trump as a representative of destructive creativity.  We discussed that ‘truth’ is simple.  What hinders us from accepting it is our ego and its justifications and rationalizations, our keeping face, of not seeing our mistakes and becoming defensive about them.  I told them women are less apologetic and defensive about their mistakes compared to men—not that they are not at all.  The truth is easy, if I let go of my defenses and know my weakness and be open to experience, if I don’t follow the crowd and use my own heart and reason.   This is what God says about Pharaoh and his followers: “They denied them [the truth of God’s signs], in their wickedness and their pride, even though their souls acknowledged them as true.”  Indeed, this is a sign of gratefulness.  Those who are grateful in their heart accept the truth and those who are arrogant rejects it.  After God helps Solomon to have Sheba’s throne, Solomon says: “‘This is a favor from my Lord, to test whether I am grateful or not: if anyone is grateful, it is for his own good, if anyone is ungrateful, then my Lord is self-sufficient and most generous.’” (27:40)

Queen Sheba was invited to Solomon’s palace and she saw her throne and Solomon said, “‘We were given knowledge before her, and we devoted ourselves to God; she was prevented by what she worshipped instead of God, for she came from a disbelieving people.’  Then it was said to her, ‘Enter the hall,’ but when she saw it, she thought it was a deep pool of water, and bared her legs.  Solomon explained, ‘It is just a hall paved with glass,’ and she said, ‘My Lord, I have wronged myself: I devote myself, with Solomon, to God, the Lord of the Worlds.’” (27:42-44)

Pay attention that the knowledge has come to Solomon, not because he is a ‘man’ and she is a ‘woman’, but because he is a believer and she is not.  However, she has an advantage over so many men and women in her humble heart and non-defensiveness, in listening to the call of her heart, instead of following her pride and wickedness.   The simile of ‘the transparent hall’ is the simile of deceptiveness of the riches of the world and how a transparent heart can enter God’s interior castle with gratefulness and submission to truth.   

آیا «تو» واقعی ای وجود دارد؟
دو نوع «تو» داریم: تو واقعی مدفون در زیر تو کاذب

تد تاک جولیان بگینی در باره اینست که آیا خویشتن حقیقی ای وجود ندارد یا نه. در حقیقت این تد تاک عصاره تفکر مسلط غرب است و یکی از اهدا ف این بلاگ تحلیل منصفانه آنست. در اینجا فقط من چند سوال و بر نهاده را مطرح می کنم تا در طول این کارگاه به بحث و برسی آنها بپردازیم. بنابراین خواهش می کنم در مورد هیچ جهتی زود نتیجه گیری نکنیم، بگذارید آهسته فکر کنیم. اول سخنرانی آقای جولیان بگینی را به دقت گوش کنید (متن فارسی اش را در پایین آورده ام و پس از آن دوباره این پاسخ را تکرار می کنم) و بعد در مورد این سوالها تامل کنید

آیا من هیچ نیستم جز اتم های بدنم؟

آیا من هیچ نیستم جز جمع ارگانهای بدنم؟

آیا من هیچ نیستم جز جمع عقاید و حافظه ها و آرزوها و تجربیات حسی ام؟

آیا خویشتن من تنها یک «روایت» است؟

آیا مغز من مساوی منست؟ آیا عملا ممکن است مغز را از بدن و بدن را از آب و هوا و غذا—و بطور کل از زیست سپهر یا بیوسفر کاملا جدا کرد؟ آیا مغز هیچ نیست جز جمع جبری جریاناتی که در مخ و مخچه و تالاموس و هیپو تالاموس و کورتکس در جریان است؟

آیا آب هیچ نیست جز اکسیژن و هیدروژن؟

آیا پدیده طبیعی ای چون «آب» قابل مقایسه با مکانیسم مصنوعی چون «ساعت» است؟

برهان خٌلف: فرض کنیم که تفکر تقلیل گرا درست است. پس تنوع زندگی هیچ نیست جز اتم ها و ذرات مرده و نتیجه منطقی اش اینست که زندگی زیر مجموعه مرگ است، اختیاری وجود ندارد و عمل اخلاقی در بهترین حالت تنها برای بقاست. {به معنایی هر کاری مجاز است.}

حالا این سوالها را در باره مفهوم هویت انسانی در نظر بگیرید:

آیا به نوعی که دنیا به ما نمودار می شود مشابه به نوعی است که دنیا به حیوان و گیاه نمودار می شود؟ آیا دنیا به «ساعت» و «آبشار» نمودار می شود؟

آیا هویت ما قابل مقایسه به این همانی آبشار است؟

آیا بودن آبشار یا ساعت-- مشابه انسان-- برایش یک سوال است؟

به چه معنایی «نفس» یا «خویشتن» وجود دارد؟

آیا اگر نفس یک «چیز» با جوهری جامد (سابْسْتَنْس) نیست دلالت منطقی بر این می کند که نفسی وجود ندارد؟

به چه معنایی درک ما از ما می تواند واهی باشد؟ به چه معنایی هویت ما ساختاری اجتماعی است؟

آیا نفس انسانی جوهری «شخصی» (ایندیویجوال) دارد؟ مانند انواع گوناگون شخصیتها؟

آیا نفس انسان جوهری «عمومی» یا «جهانی» (یونیورسال) دارد؟

آیا مشکل این نیست که هویت اجتماعی می تواند هویت اصیل وجودشناختی را مخفی یا مختل کند؟

به چه معنایی ما دنیای خویش یا خویش را می سازیم؟

جولیان بگینی حرف نیچه و سارتر و فوکو و بسیاری از فیلسوف های غرب را تکرار می کند که از آنجا که نفس من فاقد جوهر است پس «من» می توانم خود را خلق یا ابداع کنیم؟ فلسفه وجود شناختی به این می گوید «زیبایی شناختی وجود». به این معنا که فرد مانند یک اثر هنری خودش را خلق می کند. سوال اینست این «من» کیست که خود را می تواند ابداع یا خلق کند؟

اگر من هیچ نیستم جز جمع جبری اجزا آیا آزادی اراده دارم؟

اگر من هیچ نیستم جز ماحصل قوانین علی آیا اراده من قابل تقلیل به روابط علی مابین اتم ها و ذرات نیست؟ رابطه علی مابین اعضای درونی بدنم و مغز؟ در این صورت چگونه «من» می توانم خود را خلق کنم؟

برهان خلف: فرض بگیریم که همه گزاره های آقای جولیان بگینی حقیقت است

نتیجه اخلاقی آن چه خواهد بود؟ اگر زیبایی شناختی وجود من (خلق خویشتنم) به این نتیجه برسد که آنرا با خون آقای جولیان بگینی رنگ آمیزی کند—فرض بگیریم که فرد دستگیر و مجازات نشود یا دستگیری و مجازات بخشی از خلاقیت خویشتن اوست، چه چیزی او را از این عمل باز خواهد داشت؟

مسأله تفاوت نفس واهی و نفس واقعی ظریف است. در حقیقت ما باید یک نوع «نفس» یا «ماسک» را ویران کنیم برای اینکه به اراده الهی خویش دست یابیم. و این اراده الهی عمیقا اخلاقی است.

این که ما دنیای خویش را از دیدگاه نفس واهی یا مبتذل ابداع می کنیم تا حدی حقیقت است و در باره آن به تفصیل صحبت خواهیم کرد.

در کلاس «خلاقیت»، به دانشجویانم تد تاک آیزاک لیدزکی را نشان می دهم که به نحوی موثر روشن می کند که چگونه نفس ترسیده، متزلزل، و نا مطمئن دنیایی مجازی برای خود خلق می کند. لطفا ویدئو های گروه را با دقت ببینید و یادداشت برداری کنید تا در مورد آن بحث کنیم:

***************************************************

:و اما تد تاک آقای جولیان بگینی

Is there a real you? This might seem to you like a very odd question. Because,
you might ask, how do we find the real you, how do you know what the real
you is? And so forth.

But the idea that there must be a real you, surely that's obvious. If there's anything real in the world, it's you. Well, I'm not quite sure. At least we have to understand a bit better what that means. Now certainly, I think there are lots of things in our culture around us which sort of reinforce the idea that for each one of us, we have a kind of a core, an essence. There is something about what it means to be you which defines you, and it's kind of permanent and unchanging. The most kind of crude way in which we have it, are things like horoscopes. You know, people are very wedded to these, actually. People put them on their Facebook profile as though they are meaningful, you even know your Chinese horoscope as well. There are also more scientific versions of this, all sorts of ways of profiling personality type, such as the Myers-Briggs tests, for example. I don't know if you've done those. A lot of companies use these for recruitment. You answer a lot of questions, and this is supposed to reveal something about your core personality. And of course, the popular fascination with this is enormous. In magazines like this, you'll see, in the bottom left corner, they'll advertise in virtually every issue some kind of personality thing. And if you pick up one of those magazines, it's hard to resist, isn't it? Doing the test to find what is your learning style, what is your loving style, or what is your working style? Are you this kind of person or that?


So I think that we have a common-sense idea that there is a kind of core or essence of ourselves to be discovered. And that this is kind of a permanent truth about ourselves, something that's the same throughout life. Well, that's the idea I want to challenge. And I have to say now, I'll say it a bit later, but I'm not challenging this just because I'm weird, the challenge actually has a very, very long and distinguished history. Here's the common-sense idea. There is you. You are the individuals you are, and you have this kind of core. Now in your life, what happens is that you, of course, accumulate different experiences and so forth. So you have memories, and these memories help to create what you are. You have desires, maybe for a cookie, maybe for something that we don't want to talk about at 11 o'clock in the morning in a school. You will have beliefs. This is a number plate from someone in America. I don't know whether this number plate, which says "messiah 1," indicates that the driver believes in the messiah, or that they are the messiah. Either way, they have beliefs about messiahs. We have knowledge. We have sensations and experiences as well. It's not just intellectual things. Soو this is kind of the common-sense model, I think, of what a person is. There is a person who has all the things that make up our life experiences.


But the suggestion I want to put to you today is that there's something fundamentally wrong with this model. And I can show you what's wrong with one click. Which is there isn't actually a "you" at the heart of all these experiences. Strange thought? Well, maybe not. What is there, then? Well, clearly there are memories, desires, intentions, sensations, and so forth. But what happens is these things exist, and they're kind of all integrated, they're overlapped, they're connected in various different ways. They're connecting partly, and perhaps even mainly, because they all belong to one body and one brain. But there's also a narrative, a story we tell about ourselves, the experiences we have when we remember past things. We do things because of other things. So what we desire is partly a result of what we believe, and what we remember is also informing us what we know. And so really, there are all these things, like beliefs, desires, sensations, experiences, they're all related to each other, and that just is you. In some ways, it's a small difference from the common-sense understanding. In some ways, it's a massive one.


It's the shift between thinking of yourself as a thing which has all the experiences of life, and thinking of yourself as simply that collection of all experiences in life. You are the sum of your parts. Now those parts are also physical parts, of course, brains, bodies and legs and things, but they aren't so important actually. If you have a heart transplant, you're still the same person. If you have a memory transplant, are you the same person? If you have a belief transplant, would you be the same person? Now this idea, that what we are, the way to understand ourselves, is as not of some permanent being, which has experiences, but is kind of a collection of experiences, might strike you as kind of weird.


But actually, I don't think it should be weird. In a way, it's common sense. Because I just invite you to think about, by comparison, think about pretty much anything else in the universe, maybe apart from the very most fundamental forces or powers. Let's take something like water. Now my science isn't very good. We might say something like water has two parts hydrogen and one parts oxygen, right? We all know that. I hope no one in this room thinks that what that means is there is a thing called water, and attached to it are hydrogen and oxygen atoms, and that's what water is. Of courseو we don't. We understand, very easily, very straightforwardly, that water is nothing more than the hydrogen and oxygen molecules suitably arranged. Everything else in the universe is the same. There's no mystery about my watch, for example. We say the watch has a face, and hands, and a mechanism and a battery, But what we really mean is, we don't think there is a thing called the watch to which we then attach all these bits. We understand very clearly that you get the parts of the watch, you put them together, and you create a watch. Now if everything else in the universe is like this, why are we different?


Why think of ourselves as somehow not just being a collection of all our parts, but somehow being a separate, permanent entity which has those parts? Now this view is not particularly new, actually. It has quite a long lineage. You find it in Buddhism, you find it in 17th, 18th-century philosophy going through to the current day, people like Locke and Hume. But interestingly, it's also a view increasingly being heard reinforced by neuroscience. This is Paul Broks, he's a clinical neuropsychologist, and he says this: "We have a deep intuition that there is a core, an essence there, and it's hard to shake off, probably impossible to shake off, I suspect. But it's true that neuroscience shows that there is no center in the brain where things do all come together." So, when you look at the brain, and you look at how the brain makes possible a sense of self, you find that there isn't a central control spot in the brain. There is no kind of center where everything happens. There are lots of different processes in the brain, all of which operate, in a way, quite independently. But it's because of the way that they relate that we get this sense of self. The term I use in the book, I call it the ego trick. It's like a mechanical trick. It's not that we don't exist, it's just that the trick is to make us feel that inside of usis something more unified than is really there.


Now you might think this is a worrying idea. You might think that if it's true, that for each one of us there is no abiding core of self, no permanent essence, does that mean that really, the self is an illusion? Does it mean that we really don't exist? There is no real you. Well, a lot of people actually do use this talk of illusion and so forth. These are three psychologists, Thomas Metzinger, Bruce Hood,Susan Blackmore, a lot of these people do talk the language of illusion, the self is an illusion, it's a fiction. But I don't think this is a very helpful way of looking at it. Go back to the watch. The watch isn't an illusion, because there is nothing to the watch other than a collection of its parts. In the same way, we're not illusions either. The fact that we are, in some ways, just this very, very complex collection, ordered collection of things, does not mean we're not real. I can give you a very sort of rough metaphor for this. Let's take something like a waterfall. These are the Iguazu Falls, in Argentina. Now if you take something like this, you can appreciate the fact that in lots of ways, there's nothing permanent about this. For one thing, it's always changing. The waters are always carving new channels. with changes and tides and the weather, some things dry up, new things are created. Of course, the water that flows through the waterfall is different every single instance. But it doesn't mean that the Iguazu Falls are an illusion. It doesn't mean it's not real. What it means is we have to understand what it is as something which has a history, has certain things that keep it together, but it's a process, it's fluid, it's forever changing.


Now that, I think, is a model for understanding ourselves, and I think it's a liberating model. Because if you think that you have this fixed, permanent essence, which is always the same, throughout your life, no matter what, in a sense you're kind of trapped. You're born with an essence, that's what you are until you die, if you believe in an afterlife, maybe you continue. But if you think of yourself as being, in a way, not a thing as such, but a kind of a process, something that is changing, then I think that's quite liberating. Because unlike the the waterfalls, we actually have the capacity to channel the direction of our development for ourselves to a certain degree. Now we've got to be careful here, right? If you watch the X-Factor too much, you might buy into this idea that we can all be whatever we want to be. That's not true. I've heard some fantastic musicians this morning, and I am very confident that I could in no way be as good as them. I could practice hard and maybe be good, but I don't have that really natural ability. There are limits to what we can achieve. There are limits to what we can make of ourselves. But nevertheless, we do have this capacity to, in a sense, shape ourselves. The true self, as it were then, is not something that is just there for you to discover, you don't sort of look into your soul and find your true self, What you are partly doing, at least, is actually creating your true self. And this, I think, is very, very significant, particularly at this stage of life you're at. You'll be aware of the fact how much of you changed over recent years. If you have any videos of yourself, three or four years ago, you probably feel embarrassed because you don't recognize yourself.


So I want to get that message over, that what we need to do is think about ourselves as things that we can shape, and channel and change. This is the Buddha, again: "Well-makers lead the water, fletchers bend the arrow, carpenters bend a log of wood, wise people fashion themselves." And that's the idea I want to leave you with, that your true self is not something that you will have to go searching for, as a mystery, and maybe never ever find. To the extent you have a true self, it's something that you in part discover, but in part create. and that, I think, is a liberating and exciting prospect. Thank you very much.

آیا یک خود واقعی وجود دارد؟ این ممکن است برای شما مثل یک سوال قدیمی باشد چون، ممکن است بپرسید چگونه خود واقعی را پیدا می کنیم، چگونه میتونید بفهمید خود واقعی چیست؟ و غیره... اما این تفکر که خود واقعی وجود دارد، مطمئنا خیلی واضح است. اگر چیزی حقیقی در این دنیا وجود داشته باشد. آن خود توست. بسیار خوب، ولی من کاملا مطمئن نیستم. حداقل ما باید کمی بیشتر معنی آن را بفهمیم. قطعا، به نظر من خیلی چیزها در فرهنگ و اطراف ما وجود دارد که این تفکر را تقویت می کند که برای هرکدام از ما، هسته و ذاتی وجود دارد این همان چیزیست که قرار است به معنای معرف شخصیت شما باشد. و این تا حدی ثابت و تغییر ناپذیر است. یکی از شایع ترین انواع این تفکر در بین ما چیزهایی مثل طالع بینی هستند. همانطور که میدانید، خیلی از مردم به آن معتقد هستند آن را در صفحه های پروفایل فیسبوک خود قرار می دهند جوری که به واقعیت آن ایمان دارند، طوری که حتی طالع بینی چینی تولد خود را نیز می دانند. حتی نمونه های علمی این طالع بینی ها نیز وجود دارد. همه راه های ممکن است برای نشان دادن نوع شخصیت فردی انسان مانند تست (مایر بریگز) باشند، به عنوان مثالنمی دانم آیا تا حالا آن را انجام دهید یا نه بسیاری از شرکت ها برای استخدام از آن استفاده می کنند. جوری که شما باید به تعداد زیادی سوال جواب دهید، و این تست باید وجوه شخصیتی شما را آشکار کند و البته این روشها بین مردم محبوبیت زیادی دارند. در مجلاتی مشابه این، شما می توانید ببینید در گوشه پایین سمت چپ، آنها خیلی از این موضوعات را منتشر می کنند. چیزهایی که درباره شخصیت افراد است. واگه شما یکی از مجله ها را بردارید، خیلی سخت است که بخواهید در برابرش مقاومت کنید، اینطور نیست؟ آزمایشی را انجام دهید تا در مورد روش یادگیریتان بیشتر بدانید، سبک عشق ورزیدن شما چگونه است، یا سبک کار کردن شما چگونه است؟ آیا شخصیتان اینطور یا آنطور است؟

بنابراین فکر می کنم که همه ما طرز فکر یکسانی داریم، همه ما دارای ذات و مرکز کنترلی هستیم که باید کشف شود. و اینکه واقعیتی ثابت درباره ما وجود دارد، چیزی که در طول زندگی ما ثابت است. خوب،این همان ایده ای است که میخوام به چالش بکشم. و چیزی که اید الان بگویم و البته کمی بعد خواهم گفت، اما من این موضوع را به چالش نمی کشم بخاطر اینکه من جور دیگری فکر می کنم، بلکه این چالش یک تاریخ بسیار طولانی و مشخصی دارد. عقل سلیم این را می گوید شما وجود دارید. شما شخص خودتان هستید، و این ذات و شخصیت را دارید. حالا در زندگی شما آنچه اتفاق میفتد خود شما است که تجربیات مختلفی را میاندوزد. و شما خاطرات خود را دارید، و این خاطرات کمک می کنند تا شما چیزی که هستید باشید. شما تمایلاتی دارید، مثلا به شیرینی، شاید به یک سری چیزهایی که ما نمیخواهیم راجع به آنها صحبت کنیم در ساعت یازده صبح در مدرسه. شما اعتقادات خود را دارید. این یک پلاک ماشین است که به شخصی در آمریکا تعلق دارد.نمی دانم که این پلاکی که میگوید "messiah 1"، آیا به این اشاره دارد که راننده آن به مسیح موعود اعتقاد دارد، یا اینکه آنها مسیح موعود هستند. و یا در هر صورت اعتقادی به مسیح دارند یا خیر. ما دارای دانش هستیم. ما همچنان دارای احساسات و تجریبیات هم هستیم. این فقط یک چیز ذهنی نیست. به نظر من، این یک مدل برگرفته از خرد و عقل سلیم است. در مورد فلسفه وجودی شخص. شخصی هست که دارای همه این چیزهای است که تجربیات زندگیمان را تشکیل میدهد.

اما پیشنهادی که میخواهم امروز با شما در میان بگذارم این که مشکلی اساسی در کل این مدل وجود دارد. و من میتوانم با یک کلیک کردن به شما نشان دهم که مشکل چیست. که در واقع خودی وجود ندارد که مرکز همه این تجریبات باشد فکر عجیبی است؟ خوب، شاید نباشد. پس این وسط چه خبر است؟ خوب، مشخصا خاطرات، امیال، هدف، و احساسات و چیزهای دیگر وجود دارند. اتفاقی که میفتد این است که این چیزها وجود دارند، و به گونه ای یکپارچه هستند، آنها باهم همپوشانی دارند، و از راه های مختلفی باهم مربوط هستند. آنها بطور جزئی و یا شاید کلی بهم مرتبط هستند، بخاطر اینکه آنها به یک بدن و یک مغز مربوط می شوند. در عین حال یک حکایت و یک داستانی وجود دارد که ما در باره خودمان تعریف می کنیم. تجربیاتی که داریم وقتی گذشته را بخاطر می آوریم. ما کارهایی را انجام میدهیم بخاطر چیزهای دیگر. بنابراین چیزی که ما به آن تمایل داریم تا حدی نتیجه اعتقادات ماست. و همچنین چیزی که بخاطر می آوریم به ما این آگاهی را می دهد که چه چیزهایی می دانیم. و به این ترتیب آن همه این چیزهاست. مانند اعتقادات، امیال، احساسات، تجریبات آنها همه به هم مربوط هستند، و درواقع آن دقیقا خود شماست. در بعضی موارد تفاوتی کوچک در تفکر واقع گرایانه وجود دارد. و در بعضی موارد یک تفاوت خیلی بزرگ.

این یک تغییر جهت است بین فکر کردن راجع به خود شما به عنوان چیزی که همه این تجربیات زندگی را دارد و یا فکر کردن به خود شما که چیزی نیست جز مجموع همه تجربیات طول زندگی. شما نتیجه اجتماع تمام اجزای خودتان هستید. البته آن اجزاء می توانند اجزاء فیزیکی باشند، مغز، بدن، پاها و ... ولی درواقع آنها خیلی مهم نیستند. اگر شما یک عمل پیوند قلب داشته باشید، شما همچنان همان شخص قبلی خواهید بود. ولی اگه شما پیوند مغز انجام دهید، آیا باز هم همان شخص خواهید بود؟ اگر شما اعتقادات خود را عوض کنید آیا باز هم همان شخص خواهید بود؟ این ایده، که ما چه هستیم، جوری که خودمان را درک می کنیم، یک وجود ثابت نیست، که دارای تجربیاتی باشد. درحالی که مجموعی از تمام تجربیات است، ممکن است برایتان عجیب باشد.

ولی در واقع، به نظر من نمی تواند عجیب باشد. به نوعی این یک برداشت واقع گرایانه است. چون من تنها شما را دعوت کردم تا مقایسه کنید. تقریبا به همه چیزهای دیگه در این جهان فکر کنید، شاید کمی جدا از نیروها و قدرت های بنیادی بیاید چیزی مثل آب را درنظر بگیرید. البته علوم من خیلی خوب نیست. احتمالا می گویم که آب شامل دو قسمت هیدروژن و یک قسمت اکسیژن است، درسته؟ همه ما این را میدانیم. کسی فکر نمی کند، امیدوارم کسی در این جلسه فکر نکند که این یعنی چیزی به اسم آب وجود دارد که چیزهایی که به آن متصل شده اند اکسیژن و هیدروژن هستند، و آن یعنی آب. البته که ما اینطور فکر نمی کنیم. ما به سادگی و خیلی سرراست متوجه آن می شویم. آب چیز دیگری غیر از این نیست که مولکول های هیدروژن و اکسیژن به طرز مناسبی در کنار هم قرار گرفته اند. همه چیزهای دیگر در این دنیا نیز به همین گونه هستند. به عنوان مثال چیز خارق العاده ای درباره ساعت من وجود ندارد. ما می گوییم که ساعت دارای صفحه و بند است، و موتور و باتری،ولی چیزی که واقعا منظور ماست این است که، ما فکر نمی کنیم که یه چیزی وجود دارد به اسم ساعت که ما همیه این جزییات را به آن متصل می کنیم. ما بطور واضح درک می کینم که شما قطعات ساعت را برمیدارید آنها را در کنار هم قرار می دهید و یک ساعت می سازید.حال اگر همه چیزهای دیگر در جهان اینگونه هستند، پس چرا ما متفاوت باشیم؟

چرا درباره خودمان اینطور فکر می کنیم که فقط حاصل در کنار هم قرار گرفتن اجزائمان نیستیم، و به طریقی مجزا هستیم، موجودی ثابت که آن اجزا را دارا می باشد. و البته این دیدگاه بطور خاص جدید نیست. و یک سابقه طولانی دارد شما در بودیسم آن را می بینید شما آن را در فلسفه قرون هفده و هجده می بینید و تا به امروز افرادی مانند لوک و هوم. و به طرز جالبی این همواره یک دیدگاه بوده است و به طرز فزاینده ای توسط علم مغز و اعصاب تایید می شود. این پائول بروکس است، او یک متخصص مغز و اعصاب بالینی است. و او می گوید: "ما درک عمیقی از وجود یک هسته و ذات داریم، و کنار گذاشتن آن برای ما بسیار سخت است. به نظرم احتمالا کنار گذاشتن آن غیر ممکن است. ولی این درست است که علم مغز و اعصاب به ما نشان می دهد که هیچ مرکزی در مغز انسان وجود ندارد. جایی که منشاء اعمال ما باشد." وقتی شما به مغز نگاه می کنید، و اینکه می بینید چگونه مغز حس وجودی را امکانپذیر می کند، متوجه می شوید که یک مرکز کنترل در مغز وجود ندارد. چیزی به عنوان مرکز وجود ندارد که همه اتفاقا در آنجا رخ می دهد. درحالی که پردازش های متفاوتی در مغز انجام می شود، که همه آن عملیات کاملا از هم مستقل هستند. ولی بخاطر ارتباطی است که آنها باهم دارند که ما این حس موجودیت را احساس می کنیم. من در کتاب از اصطلاح (ترفند نفس) برای آن استفاده می کنم که مانند یک ترفند مکانیکی است به این معنی نیست که ما وجود نداریم این تنها ترفندیست که باعث میشه ما احساس کنیم درونمان واقعا چیزی بسیار یکپارچه وجود دارد

حالا شما ممکن است فکر کنید که این ایده اشتباه است. شاید فکر کنید که درست است، که برای هرکدام از ما هسته پایداری به عنوان خود وجود ندارد ذات ثابتی وجود ندارد، آیا واقعا به این معنی است که ما یک توهم هستیم؟ آیا به این معنی است که ما واقعا وجود نداریم؟ خود واقعی وجود ندارد. خوب، خیلی از مردم درواقع از این توهمات صحبت می کنند. سه روانشناس هستند، توماس میتزینگر، بروس هود سوزان بلکمور خیلی از این افراد از از عبارت توهم استفاده می کنند موجودیت خود یک توهم است، یک خیال است. ولی به نظر من این دیدگاه خیلی در این زمنیه کمک نمی کند برگردیم عقب به مثال ساعت ساعت یک توهم نیست، بخاطر اینکه ساعت چیزی نیست جز مجموعه ای از اجزاء طبق این نظر، ما نیز توهم نیستیم. در واقعیت، از این جهت که ما یک مجموعه بسیار بسیار پیچیده هستیم مجموعه ای مرتب از چیزها مختلف به این معنی نیست که ما واقعی نیستیم. من می توانم برایتان استعاره خوبی بیاورم بیاید یک چیز مثل آبشار را درنظر بگیریم. اینها آبشارهای ایگواز در آرژانتین هستند. اگه شما چیزی مانند این را درنظر بگیرید، می توانید این واقعیت را درک کنید که از خیلی جهات، هیچ چیز پایداری در این وجود ندارد. از یک نظر همواره درحال تغییر است. آب همیشه مسیرهای جدیدی ایجاد می کند. با تغییرات، جزر و مد و آب و هوا یک قسمت خشک شده و قسمت دیگه ایجاد میشود. و البته آبی که از آبشار پایین می ریزد در هر لحظه متفاوت استولی این بدان معنی نیست که این آبشار یک توهم است. به این معنی نیست که واقعی نیست. معنی آن این است که ما باید آن را درک کنیم به عنوان چیزی که دارای تاریخ است، چیز های متعددی وجود دارد که آن را در کنارهم نگه میدارد. ولی این یک روند سیار است و

.همواره درحال تغییر است

حالا به نظرم این مدلی برای درک وجود خودمان است، و فک می کنم که این یک مدل رهایی بخش است زیرا اگر فکر کنید آن ثابت و ذات پایداری است که همواره در طول زندگیتان بدون تغییر است، هرچیز که هست، به این معنی که شما به گونه ای به دام افتاده اید. شما به دنیا آمده اید با یک ذات، و شما همان هستید تا زمانی که بمیرید، اگر شما به دنیای بعد از مرگ اعتقاد داشته باشید، شاید به زندگی ادامه دهید، ولی اگر شما به گونه راجع به خود فکر می کنید که نه به این شکل، بلکه به گونه ای از یک روند، چیزی که درحال تغییر است، به نظرم آن کاملا رهایی بخش است، زیرا برخلاف آبشار، ما درواقع این توانایی را داریم که تا حد زیادی مسیر پیشرفت خودمان را انتخاب کنیم اینجا باید کمی دقت کنیم، درسته؟ اگه شما زیاد از حد X-Factor تماشا کنید، ممکن است به این نتیجه برسید که همه ما می توانیم چیزی باشیم که میخواهیم این درست نیست من امروز اجراهای خارق العاده ای از چند نوازنده شنیدم و بسیار مطمئن هستم که حتما می توانیم به خوبی آنها باشم. من ممکن است که سخت تمرین کنم و شاید بتوانم خوب باشم، ولی من درواقع آن توانایی ذاتی را ندارم برای چیزهایی که می توانیم به آن برسیم محدودیت هایی وجود دارد. برای چیزی که می توانیم از خودمان بسازیم محدودیت هایی وجود دارد. با این وجود ما این توانایی را داریم به این معنی که خودمان را شکل دهیم. خود واقعی، آن گونه که هست چیزی نیست که شما بخواهید کشف کنید شما نمی توانید به ضمیر خود نگاه کنید و خود واقعی را پیدا کنید، حداقل چیزی که شما تا حدی انجام می دهید، این است که خود واقعی خود را می سازید. و این به نظر من بسیار قابل توجه است، بخصوص در این برهه از زندگی که شما قرار دارید. شما این حقیقت را درخواهید یافت چه مقدار از وجود شما در سال های گذشته تغییر کرده. اگر شما ویدئوی از خود که مربوط به سه یا چهار سال گذشته است دارید، با دیدن آن ممکن است خجالت زده شوید بخاطر اینکه نمی توانید خودتان را خوب بشناسید

من میخوام این مفهموم را برسونم، که چیزی که ما لازم داریم تا انجام دهیم این است که به خودمان به عنوان چیزی که قادر به شکل دهی و جهت دهی و تغییر دادنش هستیم، فکر کنیم. باز هم از گفته های بودا است: "کانال سازها آب را هدایت می کنند، پیکان سازها پیکان را خم می کنند، نجارها چوب را خم می کنند، انسانهای باهوش خودشان را شکل می دهند." و این ایده ایست که میخواهم شما را با آن روبرو کنم که خود واقعی شما چیز عجیب و غریبی نیست که باید دنبال آن بگردید و شاید هیچ وقت پیدایش نکنید. به این معنی که شما یک خود واقعی دارید، چیزی که تا حدی آن را پیدا می کنید، و تا حدی هم می سازیدش. و به نظرم چشم اندازی رهایی بخش و هیجان انگیز است. خیلی ممنونم.

نقد من

مرسی نوید جان برای تد تاک جولیان بگینی در باره اینکه آیا خویشتن حقیقی ای وجود ندارد یا نه. (لطفا همه شرکت کنندگان در این کارگاه آنرا تماشا کنند تا آنرا مورد بحث قرار دهیم). در حقیقت این تد تاک عصاره تفکر مسلط غرب است و یکی از اهدا ف این کارگاه تحلیل منصفانه آنست. در اینجا فقط من چند سوال و بر نهاده را مطرح می کنم تا در طول این کارگاه به بحث و برسی آنها بپردازیم. بنابراین خواهش می کنم در مورد هیچ جهتی زود نتیجه گیری نکنیم، بگذارید آهسته فکر کنیم. اول سخنرانی آقای جولیان بگینی را به دقت گوش کنید (متن فارسی اش را در بالا آورده ام) و بعد در مورد این سوالها تامل کنید

آیا من هیچ نیستم جز اتم های بدنم؟

آیا من هیچ نیستم جز جمع ارگانهای بدنم؟

آیا من هیچ نیستم جز جمع عقاید و حافظه ها و آرزوها و تجربیات حسی ام؟

آیا خویشتن من تنها یک «روایت» است؟

آیا مغز من مساوی منست؟ آیا عملا ممکن است مغز را از بدن و بدن را از آب و هوا و غذا—و بطور کل از زیست سپهر یا بیوسفر کاملا جدا کرد؟ آیا مغز هیچ نیست جز جمع جبری جریاناتی که در مخ و مخچه و تالاموس و هیپو تالاموس و کورتکس در جریان است؟

آیا آب هیچ نیست جز اکسیژن و هیدروژن؟

آیا پدیده طبیعی ای چون «آب» قابل مقایسه با مکانیسم مصنوعی چون «ساعت» است؟

برهان خٌلف: فرض کنیم که تفکر تقلیل گرا درست است. پس تنوع زندگی هیچ نیست جز اتم ها و ذرات مرده و نتیجه منطقی اش اینست که زندگی زیر مجموعه مرگ است، اختیاری وجود ندارد و عمل اخلاقی در بهترین حالت تنها برای بقاست. {به معنایی هر کاری مجاز است.}

حالا این سوالها را در باره مفهوم هویت انسانی در نظر بگیرید:

آیا به نوعی که دنیا به ما نمودار می شود مشابه به نوعی است که دنیا به حیوان و گیاه نمودار می شود؟ آیا دنیا به «ساعت» و «آبشار» نمودار می شود؟

آیا هویت ما قابل مقایسه به این همانی آبشار است؟

آیا بودن آبشار یا ساعت-- مشابه انسان-- برایش یک سوال است؟

به چه معنایی «نفس» یا «خویشتن» وجود دارد؟

آیا اگر نفس یک «چیز» با جوهری جامد (سابْسْتَنْس) نیست دلالت منطقی بر این می کند که نفسی وجود ندارد؟

به چه معنایی درک ما از ما می تواند واهی باشد؟ به چه معنایی هویت ما ساختاری اجتماعی است؟

آیا نفس انسانی جوهری «شخصی» (ایندیویجوال) دارد؟ مانند انواع گوناگون شخصیتها؟

آیا نفس انسان جوهری «عمومی» یا «جهانی» (یونیورسال) دارد؟

آیا مشکل این نیست که هویت اجتماعی می تواند هویت اصیل وجودشناختی را مخفی یا مختل کند؟

به چه معنایی ما دنیای خویش یا خویش را می سازیم؟

جولیان بگینی حرف نیچه و سارتر و فوکو و بسیاری از فیلسوف های غرب را تکرار می کند که از آنجا که نفس من فاقد جوهر است پس «من» می توانم خود را خلق یا ابداع کنیم؟ فلسفه وجود شناختی به این می گوید «زیبایی شناختی وجود». به این معنا که فرد مانند یک اثر هنری خودش را خلق می کند. سوال اینست این «من» کیست که خود را می تواند ابداع یا خلق کند؟

اگر من هیچ نیستم جز جمع جبری اجزا آیا آزادی اراده دارم؟

اگر من هیچ نیستم جز ماحصل قوانین علی آیا اراده من قابل تقلیل به روابط علی مابین اتم ها و ذرات نیست؟ رابطه علی مابین اعضای درونی بدنم و مغز؟ در این صورت چگونه «من» می توانم خود را خلق کنم؟

برهان خلف: فرض بگیریم که همه گزاره های آقای جولیان بگینی حقیقت است:

نتیجه اخلاقی آن چه خواهد بود؟ اگر زیبایی شناختی وجود من (خلق خویشتنم) به این نتیجه برسد که آنرا با خون آقای جولیان بگینی رنگ آمیزی کند—فرض بگیریم که فرد دستگیر و مجازات نشود یا دستگیری و مجازات بخشی از خلاقیت خویشتن اوست، چه چیزی او را از این عمل باز خواهد داشت؟

مسأله تفاوت نفس واهی و نفس واقعی ظریف است. در حقیقت ما باید یک نوع «نفس» یا «ماسک» را ویران کنیم برای اینکه به اراده الهی خویش دست یابیم. و این اراده الهی عمیقا اخلاقی است.

این که ما دنیای خویش را از دیدگاه نفس واهی یا مبتذل ابداع می کنیم تا حدی حقیقت است و در باره آن به تفصیل صحبت خواهیم کرد.

در کلاس «خلاقیت»، به دانشجویانم تد تاک آیزاک لیدزکی را نشان می دهم که به نحوی موثر روشن می کند که چگونه نفس ترسیده، متزلزل، و نا مطمئن دنیایی مجازی برای خود خلق می کند. لطفا ویدئو های گروه را با دقت ببینید و یادداشت برداری کنید تا در مورد آن بحث کنیم:

What Reality Are You Creating for Yourself? Issac Lidsky

When Dorothy was a little girl, she was fascinated by her goldfish. Her father explained to her that fish swim by quickly wagging their tails to propel themselves through the water. Without hesitation, little Dorothy responded, "Yes, Daddy, and fish swim backwards by wagging their heads."

In her mind, it was a fact as true as any other. Fish swim backwards by wagging their heads. She believed it.

Our lives are full of fish swimming backwards. We make assumptions and faulty leaps of logic. We harbor bias. We know that we are right, and they are wrong. We fear the worst. We strive for unattainable perfection. We tell ourselves what we can and cannot do. In our minds, fish swim by in reverse frantically wagging their heads and we don't even notice them.

I'm going to tell you five facts about myself. One fact is not true. One: I graduated from Harvard at 19 with an honors degree in mathematics. Two: I currently run a construction company in Orlando. Three: I starred on a television sitcom. Four: I lost my sight to a rare genetic eye disease. Five: I served as a law clerk to two US Supreme Court justices. Which fact is not true? Actually, they're all true. Yeah. They're all true.

At this point, most people really only care about the television show.

I know this from experience. OK, so the show was NBC's "Saved by the Bell: The New Class." And I played Weasel Wyzell, who was the sort of dorky, nerdy character on the show, which made it a very major acting challenge for me as a 13-year-old boy.

Now, did you struggle with number four, my blindness? Why is that? We make assumptions about so-called disabilities. As a blind man, I confront others' incorrect assumptions about my abilities every day. My point today is not about my blindness, however. It's about my vision. Going blind taught me to live my life eyes wide open. It taught me to spot those backwards-swimming fish that our minds create. Going blind cast them into focus.

What does it feel like to see? It's immediate and passive. You open your eyes and there's the world. Seeing is believing. Sight is truth. Right? Well, that's what I thought.

Then, from age 12 to 25, my retinas progressively deteriorated. My sight became an increasingly bizarre carnival funhouse hall of mirrors and illusions. The salesperson I was relieved to spot in a store was really a mannequin. Reaching down to wash my hands, I suddenly saw it was a urinal I was touching, not a sink, when my fingers felt its true shape. A friend described the photograph in my hand, and only then I could see the image depicted. Objects appeared, morphed and disappeared in my reality. It was difficult and exhausting to see. I pieced together fragmented, transitory images, consciously analyzed the clues, searched for some logic in my crumbling kaleidoscope, until I saw nothing at all.

I learned that what we see is not universal truth. It is not objective reality. What we see is a unique, personal, virtual reality that is masterfully constructed by our brain.

Let me explain with a bit of amateur neuroscience. Your visual cortex takes up about 30 percent of your brain. That's compared to approximately eight percent for touch and two to three percent for hearing. Every second, your eyes can send your visual cortex as many as two billion pieces of information. The rest of your body can send your brain only an additional billion. So sight is one third of your brain by volume and can claim about two thirds of your brain's processing resources. It's no surprise then that the illusion of sight is so compelling. But make no mistake about it: sight is an illusion.

Here's where it gets interesting. To create the experience of sight, your brain references your conceptual understanding of the world, other knowledge, your memories, opinions, emotions, mental attention. All of these things and far more are linked in your brain to your sight. These linkages work both ways, and usually occur subconsciously. So for example, what you see impacts how you feel, and the way you feel can literally change what you see. Numerous studies demonstrate this. If you are asked to estimate the walking speed of a man in a video, for example, your answer will be different if you're told to think about cheetahs or turtles. A hill appears steeper if you've just exercised, and a landmark appears farther away if you're wearing a heavy backpack. We have arrived at a fundamental contradiction. What you see is a complex mental construction of your own making, but you experience it passively as a direct representation of the world around you. You create your own reality, and you believe it. I believed mine until it broke apart. The deterioration of my eyes shattered the illusion.

You see, sight is just one way we shape our reality. We create our own realities in many other ways. Let's take fear as just one example. Your fears distort your reality. Under the warped logic of fear, anything is better than the uncertain. Fear fills the void at all costs, passing off what you dread for what you know, offering up the worst in place of the ambiguous, substituting assumption for reason. Psychologists have a great term for it: awfulizing.

Right? Fear replaces the unknown with the awful. Now, fear is self-realizing. When you face the greatest need to look outside yourself and think critically, fear beats a retreat deep inside your mind, shrinking and distorting your view, drowning your capacity for critical thought with a flood of disruptive emotions. When you face a compelling opportunity to take action, fear lulls you into inaction, enticing you to passively watch its prophecies fulfill themselves.

When I was diagnosed with my blinding disease, I knew blindness would ruin my life. Blindness was a death sentence for my independence. It was the end of achievement for me. Blindness meant I would live an unremarkable life, small and sad, and likely alone. I knew it. This was a fiction born of my fears, but I believed it. It was a lie, but it was my reality, just like those backwards-swimming fish in little Dorothy's mind. If I had not confronted the reality of my fear, I would have lived it. I am certain of that.

So how do you live your life eyes wide open? It is a learned discipline. It can be taught. It can be practiced. I will summarize very briefly.

Hold yourself accountable for every moment, every thought, every detail. See beyond your fears. Recognize your assumptions. Harness your internal strength. Silence your internal critic. Correct your misconceptions about luck and about success. Accept your strengths and your weaknesses, and understand the difference. Open your hearts to your bountiful blessings.

Your fears, your critics, your heroes, your villains -- they are your excuses, rationalizations, shortcuts, justifications, your surrender. They are fictions you perceive as reality. Choose to see through them. Choose to let them go. You are the creator of your reality. With that empowerment comes complete responsibility.

I chose to step out of fear's tunnel into terrain uncharted and undefined. I chose to build there a blessed life. Far from alone, I share my beautiful life with Dorothy, my beautiful wife, with our triplets, whom we call the Tripskys, and with the latest addition to the family, sweet baby Clementine.

What do you fear? What lies do you tell yourself? How do you embellish your truth and write your own fictions? What reality are you creating for yourself?

In your career and personal life, in your relationships, and in your heart and soul, your backwards-swimming fish do you great harm. They exact a toll in missed opportunities and unrealized potential, and they engender insecurity and distrust where you seek fulfillment and connection. I urge you to search them out.

Helen Keller said that the only thing worse than being blind is having sight but no vision. For me, going blind was a profound blessing, because blindness gave me vision. I hope you can see what I see.

Bruno Giussani: Isaac, before you leave the stage, just a question. This is an audience of entrepreneurs, of doers, of innovators. You are a CEO of a company down in Florida, and many are probably wondering, how is it to be a blind CEO? What kind of specific challenges do you have, and how do you overcome them?

Isaac Lidsky: Well, the biggest challenge became a blessing. I don't get visual feedback from people.

BG: What's that noise there? IL: Yeah. So, for example, in my leadership team meetings, I don't see facial expressions or gestures. I've learned to solicit a lot more verbal feedback. I basically force people to tell me what they think. And in this respect, it's become, like I said, a real blessing for me personally and for my company, because we communicate at a far deeper level, we avoid ambiguities, and most important, my team knows that what they think truly matters.

«چه نوع واقعیتی برای خود خلق میکنی؟»

وقتی دوروثی یک دختر بچه بود، مجذوب ماهی گلی خودش شده بود. پدرش به او توضیح داد که ماهی‌ها با تکان دادن سریع دم‌شان شنا می‌کنند تا خود را به جلو برانند. دوروثی کوچولو بدون درنگ جواب داد،« بله پدر، و ماهی‌ها با تکان دادن سرشان به عقب می‌روند

در ذهن او، این حقیقتی به درستی دیگر حقایق بود. ماهی‌ها با تکان دادن سرشان به عقب حرکت می‌کنند. او این را باور داشت

زندگی‌های ما پر از ماهی‌هایی است که در حال حرکت به عقب هستند. ما فرض‌ها و استدلال‌هایی ناقص و عجولانه می‌کنیم. ما پیش داوری داریم می‌دانیم حق با ما است و دیگران اشتباه می‌کنند. از بدترین‌ چیزها ترس داریم. برای کمال دست نیافتنی تلاش می‌کنیم. کارهایی که می‌توانیم و نمی‌توانیم انجام دهیم را به خودمان می‌گوییم. در ذهن ما، ماهی‌ها با تکان دادن سر دیوانه وار به عقب می‌روند و ما حتی به آن‌ها توجه نمی‌کنیم

می‌خواهم پنج حقیقت درباره خودم به شما بگویم. یکی از آن‌ها واقعیت ندارد. یک:‌ در ۱۹ سالگی با درجه عالی در رشته ریاضی از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شدم. دو: مسئول یک شرکت ساختمانی در اورلاندو هستم. سه:‌ ستاره یک برنامه طنز تلویزیون بودم. چهار:‌ بینایی خود را با یک بیماری ژنتیکی چشمی از دست دادم. پنج: به عنوان منشی در دو دیوان عالی امریکا خدمت کرده‌ام. کدام یک واقعیت ندارد؟بله، همه آن‌ها واقعی هستند. بله، همه واقعی هستند

در این لحظه، بیشتر مردم به برنامه تلویزیونی توجه می‌کنند

من این را از تجربه می‌دانم. برنامه "Saved by the Bell: The New Class" شبکه NBC بود. و من نقش ویزل وایزل رو بازی کردم، که یک شخصیت به نوعی خوره و کودن در برنامه بود، که خیلی نقش آفرینی چالش برانگیزی بود برای من به عنوان پسر بچه ۱۳ ساله

آیا شما کشمکشی با شماره چهار یعنی نابینایی من داشتید؟ چرا این‌طور است؟ ما گمان‌هایی درباره این ناتوانی‌های نوعی می‌کنیم. به عنوان یک نابینا، من با گمان‌هایی که دیگران درباره توانایی‌های من می‌کنند هر روز مواجه می‌شوم. اگرچه نکته امروز من درباره نابینایی‌ام نیست.این درباره دید من است. نابینا بودن به من یاد داد تا با چشمانی کاملا باز زندگی کنم. به من یاد داد تا ببینم آن ماهی‌هایی را که ساخته ذهنهستند و به عقب شنا می‌کنند. نابینا شدن آن‌ها را مورد تمرکز قرار داد.

دیدن چگونه حسی دارد؟ فوری و انفعالی است. چشمان‌تان را باز می‌کنید و دنیا آن‌جاست. دیدن به معنای ایمان است. دید حقیقت است. درسته؟من‌هم همین‌طور فکر کرد.

سپس از ۱۲ تا ۲۵ سالگی مردمک‌های من به تدریج خراب شدند. دید من یک تبدیل به یک راهروی کارناوال عجیب و غریب از آینه‌ها و توهمات شد. فروشنده‌ای که با خوشحالی در فروشگاه پیدا می‌کردم در حقیقت یک مانکن بود. وقتی خم می‌شدم دست‌هایم را بشویم ناگهان متوجه می‌شدم که این محل ادرار بود و دستشویی نبود وقتی انشگتانم آن را لمس می‌کرد. یک دوست تصویر در دستم را توصیف می‌کرد، و فقط بعد از آن می‌توانستم تصویر توصیف شده را ببینم. اشیاء در حقیقت برای من ظاهر شده، بدل شده و ناپدید می‌شدند. این دیدن سخت و خسته‌کننده بود. من قطعه تصاویر ناپایدار را کنار هم گذاشته، و با دقت نشانه‌ها را بررسی می‌کردم، در دالان نمای قدیمی خود دنبال منطق بودم، تا دیگر هیچ چیز نمی‌دیدم

من یاد گرفتم چیزی که می‌بینم حقیقت جهانی نیست. آن واقعیت بی‌طرف نیست. چیزی که می‌بینیم یک حیقیت بی‌نظیر، شخصی و مجازی است که به طرز استادانه‌ای مغز ما آن را ساخته است.

اجازه دهید با یک مقدار ابتدایی علم اعصاب توضیح دهم پوسته بینایی ۳۰ درصد مغز شما را گرفته است. این در مقایسه با لامسه حدود ۸ درصد است و در مقایسه با شنوایی ۲ تا ۳ درصد است هر ثانیه چشمان شما می‌توانند به پوسته بینایی تا دو میلیارد قطعه اطلاعات ارسال کنند. بقیه بدن فقط می‌تواند یک میلیارد اطلاعات به مغز بفرستد. پس بینایی از نظر حجم یک سوم مغز است و می‌تواند حدود دو سوم منابع پردازش مغز را در اختیار بگیرد. پس تعجبی نیست که وهم بینایی متقاعد کننده است. ولی درباره آن اشتباه نکنید: بینایی یک خیال است.

این جایی است که جالب می‌شود. برای ایجاد تجربه بینایی، مغز شما به منابع درک و فهم دنیا، اطلاعات دیگر، خاطره‌ها، عقیده‌ها، احساسات و توجهات ذهنی رجوع می‌کند. همه این‌ها و خیلی چیز‌های دیگر در مغز شما به بینایی مرتبط هستند. این ارتباطات دو طرفه هستند و معمولا ناخودآگاه رخ می‌دهند. پس برای مثال، چیزی که می‌بینید بر حس شما تاثیر دارد، احساسات شما عینا روی چیزی که می‌بینید تاثیر دارند.چندین مطالعه این را نشان می‌دهند. اگر از شما خواسته شود که مثلا سرعت راه رفتن مردی در یک ویدیو را تخمین بزنید پاسخ شما متفاوت خواهد بود اگر از شما بخواهند که در مورد چیتاها و یا لاک‌پشت‌ها فکر کنید شیب یک تپه تندتر به نظر می‌آید اگر شما در حال تمرین باشید و یک نقطه دورتر به نظر می‌آید اگر شما یک کوله‌ی سنگین برپشت خود داشته باشید. ما به یک تناقض اساسی برخوردیم چیزی که می‌بینید پرداخته‌ای از ساختار ذهنی پیچیده‌ی شماست اما شما آن را منفعلانه تجربه می‌کنید به عنوان یک بازتاب مستقیم از جهان اطراف شما. شما واقعیتی برای خود خلق می‌کنید و آن‌را باور می‌کنید. من به آن‌ها ایمان داشتم تا زمانی که از بین رفتند. دید نادرست من تصوراتم را در هم شکست.

همان‌طور که می‌بینید، ما حقیقت خود را شکل می‌دهیم. ما حقایق خود را به شیوه‌های مختلف خلق می‌کنیم بگذارید از ترس به عنوان یک مثال یاد کنیم. ترس‌های شما بر شخصیت شما تاثیر منفی می‌گذارد. تحت منطق پیچیده‌ی ترس، هر چیزی بهتر از تزلزل و ابهام است. ترس، کاستی‌ها را به هر قیمتی پر می‌کند. گذشتن ازآنچه که می‌ترسید، به آن دلیلی که می‌دانید بدترین شکل ممکن را به جای ابهام، توصیه می‌کند.جایگزین کردن فرض به جای دلیل. روانشناسان اصطلاح جالبی دراین مورد به کار می‌برند: وحشت آور.

درسته؟ ترس موردی ناشناخته را با وحشت جایگزین می‌کند. اکنون، ترس خود را تحقق می‌بخشد. هنگامی که با بزرگ‌نرین نیاز مواجه می‌گردید که به خارج از خودتان نگاهی بیندازید و عمیق فکر کنید. ترس یک عقب‌نشینی عمیق را به ذهن دیکته می‌کند. دید شما را کوتاه و درهم شکسته می‌کند. ظرفیت شما را برای تفکر عمیق با سیلی ازاحساسات مختل کننده غرق می‌کند. زمانی که با یک فرصت الزام‌آور برای انجام کاری روبرو می‌شوید، ترس، شما را به عدم فعالیت و سستی وامی‌دارد شما را ترغیب می‌کند تا به وقوع پیوستن پیش‌بینی‌هایش را شاهد باشد.

زمانی که من به واسطه‌ی بیماری عدم بینایی‌ام نادیده گرفته می‌شدم، می‌دانستم که کوری زندگی من را نابود خواهد کرد. نابینایی یک محکومیت به مرگ برای استقلال من بود. این پایانی برای آرزوهای من بود. نابینایی به معنی داشتن یک زندگی روزمره برای من بود.کوچک وغمگین، و تقریبا تنها، من این مسأله را می‌دانستم. این توهمی بود که زاده‌ی ترس‌های من بود که آن‌را باورکرده بودم. دروغی بود که تبدیل به واقعیتی برای من شده بود. درست مثل به عقب شنا کردن ماهی ها در ذهن دوروثی کوچولو اگر با واقیعت ترسم روبرو نشده بودمباید با آن زندگی می‌کردم من از این مسأله مطمئنم.

پس شما چگونه زندگی خود را با چشمانی باز می‌گذرانید این یک روش اکتسابی است می‌تواند فکر شود، تمرین شود من خیلی مختصر خلاصه می‌کنم.

خودتان را پاسخ‌گو نگه دارید برای هر لجظه، هر تفکر هر جزییات. پس در ورای ترس‌های‌تان فرض‌های خود را بشناسید. قدرت درونی خود را مهار کنید. منتقد درونی خود را ساکت نگه دارید. ایده‌های نادرست خود را در مورد شانس و موفقیت تصحیح کنید. توانایی‌ها و ضعف‌های خود را بشناسید، و تفاوت را دریابید. قلب‌های خود را باز کنید. بر روی نعمت‌های سرشارتان.

ترس‌های‌تان، نقدهای‌تان قهرمانان‌تان، افراد منفورتان آن‌ها بهانه‌های شما هستند. توجیه‌های عقلانی، راه های میان‌بر. توجیه‌ها، سرسپردگی‌های‌تان. این‌ها توهماتی هستند که شما به عنوان حقیقت درک می‌کنید. انتخاب کنید که از بین آن‌ها ببینید. بگذارید که بروند. شما خالق واقعیت خود هستید. با این توانمندسازی،مسوولیت کامل محقق می‌شود.

من خواستم که از تونل ترس‌ها قدم به سرزمین نامکشوف و ناشناخته بگذارم. من انتخاب کردم که آنجا زندگی فرهومندی بسازم. دور از تنهایی من زندگی زیبای خود را با دوروثی تقسیم می‌کنم. همسر زیبایم را با سه قلوهایم، که ما آن‌ها را Tripskys می‌نامیم و با آخرین فردی که به خانواده ی ما اضافه شد، فرزند نازنینمان،Clementine.

از چه می‌ترسید؟ چه دروغ‌هایی به خودتان می‌گویید؟ چگونه حقیقت خود را می‌آرایید و توهمات خود را می‌نویسید؟ چه واقعیت‌هابی برای خود می‌سازید؟

در دوران کاری و زندگی شخصی‌تان، در روابط‌تان، در قلب و روح‌تان. ماهی عقب رونده‌ی شما، صدمه‌ی شدیدی به شما وارد می‌کند. آن‌ها عوارض بر فرصت‌های ازدست رفته و پتانسیل های ناشناخته تحمیل می‌کنند و ناامنی و بی اعتمادی ایجاد می‌کنند. درجایی که شما درصدد انجام کار یا ایجاد ارتباط برمی‌آیید. من اصرار می‌کنم که در مورد آن‌ها جستجو کنید.

هلن کلر گفت که تنها چیز بدتر از نابینایی داشتن بینایی بدون بصیرت است. برای من، نابینا شدن ،موهبتی بنیادین بود، چون نابینایی به من بصیرت داد. امیدوارم آنچه که من می‌بینم را شما هم ببینید.

برونو جیزانی: سوالی دارم، قبل از اینکه صحنه را ترک کنی. من یکی از حاضرین از جمعیت کارآفرینان، از عاملین واز نوآوران هستم. تو رییس یک شرکت در فلوریدا هستی و ممکن است خیلی‌ها تعجب کنند که چگونه ممکن است که رییسی نابینا وجود داشته باشد؟ با چه چالش‌های خاصی مواجه هستی و چگونه بر آن‌ها فایق می‌آیی؟

آیساک: خب، بزرگترین چالش، موهبتی بزرگ شد. من بازخورد بصری از مردم نمی‌گیرم.

برونو: آنجا این‌گونه است؟ آیساک: بله بنابراین برای مثال، در نشست‌های تیم مدیریتی من من حالت چهره و یا حرکات بدن را نمی‌بینم. من یادگرفته‌ام که بیشتر درخواست بازخورد شفاهی کنم. من اساسا مردم را مجبور می‌کنم که افکارشان را برای من بیان کنند و در این رابطههمانطورکه گفتم، این برای شخص من و شرکتم به موهبت خاصی بدل شده است. چون ما در سطحی بسیار عمیق‌تر گفتگو می‌کنیم. ما از ابهامات دوری می‌کنیم و مهم‌ترازهمه، تیم من می‌داند آنچه آن‌ها فکر می‌کنند، واقعا مهم است