The Light in My Fragile House

These are the hands of John Polivka, before the last breaths of his pending death last night (12/27/2017). After years, for the first-time tears stung his eyes. A few months ago, he was a strong man who was famous for being a stubborn atheist who couldn’t stand anything which wasn’t logical according to him. He is like a brother to me and a second father to my son. In his loss, I cried deeply. The first part is the conclusion of my lifelong reflection on divine fragility of human being. And the second part is a didactic discussion on how I arrived to the first part:


The Light in My Fragile House

The theonomous subject
Within my blood.
When I was crumbled upon myself,
Like the play paper of cats,
When I collapsed,
Like the children’s house of sands,
I realized the secret of light with me:

I am the folding of disconnection and connection,
I am the suspension of equilibrium between belonging and independence,
I am the suspension of belonging-equilibrium between the inside and outside,
I am the suspension of belonging-equilibrium between the individual and society,
I am the suspension of belonging-equilibrium between the concept and the world,
I am the suspension of belonging-equilibrium between the particular and the universal,
I am the suspension of belonging-equilibrium between love and need,
I am the suspension of belonging-equilibrium between this speck of dust and the presence of God.

The Didactic Discussion

When the glorious feeling of existence,
Within the healthy blood of my body
Opened up the pores of my skin to the world,
I thought I am something of my own:
Independent, strong,
Standing upon the throne of my capabilities,
And along with Nietzsche:
Taking the power of my health,
As the ground of my own existence,
Thus calling myself Übermensch god,
And falling into abyss of disconnection.
I had to live the Way, the Night, and the Day,
Until I crumbled upon myself,
Like the play paper of cats,
To fall apart,
Like children’s house of sands.
I had to live the 19th century,
In the contradictory nightmare of the delusion of animal-human,
In the constant conflict between hedonism,
The worship of human-species,
And hysteric laughter of nihilism,
The human of Darwin and Marx:
The discoverer of the laws of evolution and social revolution,
Creatures of dead material conditions,
The human of Nietzsche: pride of the power of health
And the self-destructive embodiment of
“I am the creator of my own values.”
The human of John Stuart Mill:
The calculus machine of pleasure.

I had to live the 20th century:
With Russell, Wittgenstein, and Goodman
With Quine, Gödel, and Chomsky
And now with the new Golden Calves:
Žižek, Badiou, and Deleuze…

To understand that: “The difficulty is to realize the groundlessness of our believing.”
(Philosophical Investigations, Wittgenstein: 166)

And with Foucault to live the death of autonomous subject,
In the depth of nothingness.
The fool who thinks one has anything of oneself,
The one who has no memory of the destruction of towers and palaces and civilizations,
The fool who boasts at one’s beauty and health,
Because one hasn’t yet lived the agony of being crumbled,
The fool who assumes
The pure and practical reason
Is only a tool for the evolution of animal human for survival,
And then ridiculously calls one an independent “autonomous subject”.
The fool when the golden rains of vision and inspirations
Fall upon them,
And they call them their own.
Because the breath that we inhale and exhale,
And the joy and happiness that shroud our hearts,
The experience of existence and the wonder of being,
Nothing,
Is my own.
I have lived this in certainty.
And the fool who from this lived experience,
With the chaotic force of negation,
Does hollow human being from within,
And declares the death of subject,
And slips in relativism, nihilism, and self-destruction.

این دستهای جان پولیوکا ست در آخرین نفسهای زندگی اش پیش از مرگ، دیشب (12/28/2017) . پس از سالها قطرات اشکی بر چشمهایش لغزید. چند ماه پیش مرد تنومندی بود با اعتقادی راسخ به راه مصرانه خویش. معروف بود به لجوج بی دینی که هیچ حرفِ به زعم او غیر منطقی را نمی توانست تاب آرد. برای من مثل برادر بود. برای پسرم مثل پدر دوم. در سوگش به  دریغی تلخ گریستم. این شعر را پس از دیدن این عکس تمام کردم

«نوری در خانه شکننده من»

به فاعل خدا مختار (theonomous subject)

،در خون خویش رسیدم

آنگاه که مچاله شدم

چون کاغذ بازی گربه ها

آنوقت که فرو ریختم

،جون خانه شنی بچه ها

:و راز نور را تجربه کردم

من—این تا شدگیِ جدایی و اتصال

من—این تعلیق تعادل تعلق و استقلال

من—این تعلیق تعادل تعلق درون و بیرون

من—این تعلیق تعادل تعلق فرد و اجتماع

من—این تعلیق تعادل تعلق مفهوم و دنیا

من—این تعلیق تعادل تعلق خاص و عام

من—این تعلیق تعادل تعلق عشق و نیاز

من—این تعلیق تعادل تعلق جسم خاکی و حضور خدا

******************************************************

«بحث آموزشی»

وقتی که احساس اعظم بودن

در خون سلامت جسم من 

منافذ بودنم را باز کرد به جهان

:من فکر کردم که چیزی از آن خویش

مستقل، مستحکم، استاده بر سریر توانایی خویش

و همراه با نیچه: ذات قدرت سلامت خویش را 

دلیل بودن خویش پنداشتم

پس خویش را ابر مرد و خداوندگار خویش نامیدم

و در قعر انفصال فرو رفتم

به چه دل خوش کرده بودی پولیوکا؟

باید می زیستیم: راه را و شب را و روز را

تا بر هم مچاله شوم

،چون کاغذ بازی گربه ها

بر هم فرو ریزم

،چون خانه شنی بچه ها

باید قرن نوزدهم را می زیستم

در کابوس متناقض توهم حیوان-انسان 

،در تعارض دائمی لذت جویی، پرستش نوع انسان 

.و خنده های هیستریک پوچ گرایی

انسان داروین و مارکس: کاشف قانون تکامل و انقلاب اجتماعی 

،مخلوق شرایط مادیِ بیجان 

انسان نیچه: فخر بر قدرت سلامت

«.و تجسم خود-ویرانگر «من خالق ارزشهای خویشم

انسان استوارت میل: ماشین محاسبه لذت

،چو رهنمون عمل اخلاقی

باید قرن بیستم را می زیستم

آنگاه که با راسل، ویتگنشتاین، و گودمن

با کواین، گودل، و چامسکی

...و حالا با گوساله های سامری جدید: ژیژک، بدیو، دلوز

(بفهمم که «دشواری، تشخیص بی اساسی [منطقی] باور کردن ماست» (ویتگنشتاین

"The difficulty is to realize the groundlessness of our believing."
(Philosophical Investigations, Wittgenstein: 166)  

(the death of subject) و با فوکو مرگ فاعل خودمختار 

.را در بطن هیچی زندگی کنم

احمق مردا که تصور کند که چیزی از آن خویش دارد

.که هیچ یادی از تاریخ ویرانی برجها و کاخها و تمدن ها ندارد

احمق مردا که بر زیبایی و سلامت خویش فخر برد

.که رنج و مچالگی را هنوز نزیسته است

احمق مردا که گمان دارد 

خرد نظری و عملی 

تنها ابزار تکامل حیوانی بشر برای بقاست

    .نامد ( autonomous subject)و بعد مضحکه وار خویش را فاعل خود مختار 

احمق مردا که وقتی باران های طلایی بصیرت و الهام بر او فرو می ریزد

خویش را مستقل تصور کند

زیرا نفسی که فرو می رود و بر می آید

احساس وجد و مسرتی که بر دل می نشیند

تجربه بودن و حیرت از هستی

هیچکـــــــــــــــــــــــــــدام

از آن من نیست

.این را به یقین زیسته ام

و احمق مردا که از این تجربه زیسته

با نیروی آشوبگر نفی 

انسان را از درون تهی کند

و مرگ سوبژه را اعلام دارد

و به نسبی گرایی و پوچی و خود ویرانی

.فرو لغزد

Sacrifice As the Essence of Transcendental God

What is it that draws people like Chomsky, Martin Luther King, Gandhi, Jesus, and Muhammad to serve people without any demand for a reward?  Ethical egoism argues that everybody selfishly enjoys what they do.  Hitler and Mother Theresa in this sense are equal. But this view is like air that can go in any hole but doesn’t open any door.  It confounds the subject and object of desire.  An egoist’s subject and object of desire are the same, but for an altruist the object of desire is different from the subject.  Let’s put side this Ayn Rand-ish superficiality.  What urges us to devote our lives to the good and people?  To sacrifice our lives for others?  Chomsky would answer that morality is innate and wired into our linguistic and cognitive capacities and is registered in our genes.  To this extent, biological and psychological evolutionary theories would agree with Chomsky.  Simply, the altruistic and devotional actions of the individual are for the survival of the species. The problem with this kind of interpretation is that it is focused on the survival of species. So, to the extend that the survival of species is served - massacre, rape, and egotism are also justified.  From the point of view of functionality and utility, this interpretation doesn’t even serve the survival of species, because I can’t raise my children to become altruistic with this kind of interpretations.

My supposition is that human devotion and sacrifice are rooted in something else. This is the transcendental and unconditional love of God, which God blew into the human soul and which at the same time determined our evolutionary direction: self-sacrificing action and understanding the logic of sacrifice, is the understanding-experience of God.

How? God doesn’t lose anything in sacrifice.  I have been occupied with the thought of how the love of an eternal and self-sufficient God is possible.

I assume that the soul [image] that the transcendental God - far from worldly and human attributes, -has blown into human soul is this transcendental and pure love. It is that divine love that gives and never receives anything.  I assume that our evolutionary direction is to live and understand this divine love.  And what sacrifice is higher than giving and forgiving without receiving or having any need to receive?  From this point of view the devout receives in his or her worship and the worshipped gives in the act of being worshipped.

This outlook will resolve the problem of transcendental and immanent God and how God as the complete Other enters into the world of attributes.  Not only does God not need the devotion and worship of humans despite taking on attributes, but the transcendental Other and God’s pure love is the foundation of the human soul and the cosmos.  In another word, the transcendence of God is not only to the world but is already at work in the world, grounding it and is closer to human beings that their jugular vein.

Even the 99 names of God are grounded in the 100^th one, which is the transcendental love of God.  Is it not the case that the names “al-ghafar=the oft forgiving”, and “al-ghafur”=(intensified) the most forgiving”, “al-tawwab=the magnanimous”, “al-afuw=the pardoner”, “al-wadud=the affectionate”, and “al-latif=subtle kindness”, “al-guddus=the holiest”, and “al-jami’=the gatherer”, “al-rahman= the beneficent”, “al-rahim=the merciful”, … even “al-gabar=the enforcer” and “al-qahhar= the subduer” are rooted in this needless, pure, and purifying transcendental love of God?  There is no wall between the God without attributes (transcendental) and the God with attributes (immanent).

We need the sun’s light and air and food from the biosphere but the sun doesn’t need us.  Bringing this transcendence (seeming from afar) into the pulse and center of human soul and the world (the nearest) is like Copernicus’ Revolution, which placed the sun as the center of solar system instead of the earth.  In this way, Copernicus explained so many complex issues in a simple way and later it came out that his postulate was true.  Kant wanted to do the same with human cognition and ethics.  But he got the issues completely reversed: instead of setting Being at the center of cognition and the transcendental love of God as the center of ethical action, he posited categories of understanding as the ground of the cognition of the world and reverence for the a priori law of reason for the foundation of ethical behavior. And so, no wonder that, as it is carved on his grave stone, he stayed in wonder of the ethical law within human chest.

The Sacrifice: Lord's Prayer / Dream Sequence 2

We can’t just reason about this love but should write poetry and dance to understand it.  So, in a poetic attempt I would say:

How can I worship you unconditionally?

How difficult it is,

And even seems impossible,

But from whom did I learn unconditional love?

--Except from You?

Where is the beloved who is sheer giving?

And doesn’t receive anything?

That my veneration is the overflowing of my yearning,

And the tears of my gratitude,

Is for an exit from this crooked and blind dead-end:

Exit from everyday bargaining,

Exit from human conditional attributes,

For you have guided me to a love,

That is beyond space and time.

Although I am powerless,

You have shown me the path,

Through thousand years

Of the narrations of sacrifice to You,

Until I opened up to Your secret,

In sacrificing my ego,

And what did I gain?

The experience of a soul

That You blew in me

From the time immemorial

And asked me to take the arduous route:

From concentric circles

From myself and my family

I ought to exit

To the needy and wayfarer

To give in the hope of return,

I pass into giving up everything

Even my life.

And I shivered in Your secret,

That sacrifice is the steep path towards You,

--who is the essence of Sacrifice,

And You blew from your Soul in me,

Thus, in concentric circles,

I arrived at You from me,

And arrived at me from You.

My wild imagination is keeping on and on

And it knows that it can exit

Like a butterfly who arrives at the sun’s station,

That this beloved transcends all dualities…

«معنای زندگی

تجربه حضور توست»

«حمد تو را می گویم»

اما افکارم جای دیگری است. 

در فکر خاطره تلخ

یا یاد دوست دیروز

در فکر فرجام فرزند رنجدیده

و مشغله آشوب انتظار.

حمد تو را می گویم

اما دریچه ای به حیطه تو باز نمی شود

اما خلوص قلب را به تو باز نمی کنم.

از من تو می خواهی

که قدم بسیطی بر دارم

--که تو سخاوتمندی--

فقط به سادگی

به یاد تو باشم

وقتی نام تو را می آورم.

--و آنگاه حضور تو را در خویش و در مقابلم احساس می کنم

و تو آبشار نور را در قلب و سر من باز خواهی کرد

و تو مرا در تحولی به تمامی

وارد دنیایی دیگر خواهی کرد.

اما این شرط ساده تو چه سخت است

وقتی که یادی از تو ندارم.

کی بود که آخرین بار تو را دیدم؟

خاطره ام چیست از حس تو؟

با باور تو چه تارهایی در ساز وجود من نواخته می شود؟

به من می گویی که به «یاد» «تو» باشم—تا در جذبه دنیای تو غرق شوم

تا تشعشع پاکی روحم را صیقل دهد

تا از خشم و یأس و اندوه رهایی یابم.

چگونه خالصانه تورا عاشقانه ستایش کنم

اگر مضطربم و می پرسم خدایا آیا این سهم من بود؟

چگونه اگر در رنجم

-همسرم، فرزندم، مردم، خودم از درد جسم و جان به خود می پیچند-

تو را مسبب ندانم؟

چگونه حمد تو گویم وقتی گله دارم؟

چگونه در حیطه پاکی تو وارد شوم وقتی در زیر لایه های اعتقادم شکی است؟

که یاد تو نازک شده است

که بخت من و او تاریک شد ه است

که به نام تو کشتار شده است

چگونه گشتالت روح من، شکلِ کلیِ وجود من تغییر کند

وقتی یکپارچه و متمرکز در ستایش تو نمی توانم ایستاد؟

و تو می گویی:

این راز اوست

و وقتی به این راز باز شوی

اضطرابت محو می شود

یخهای های انفصال خوبی و خدا و پاکی

ذوب میشوند

و آنان که به نام او کشتار و ستم می کنند

رسوا می شوند

و نگاهت به بختت روشن می شود

و رنج را در آغوش می گیری و شیرین می شود.

بفهم، به یمن خرد و تجربه و قلب خویش

که هیچ راه دیگری جز او نیست.

و آیا این دلیل خلق جهان نیست؟

تا تو آگاهانه به معرفت بودن او عاشق شوی؟

که هر راه ممکن را بروی 

و به بن بست دیدار او نائل شوی؟

که تو را آزاد خلق کرد، 

تا در ورطه وسوسه و شک غرق شوی؟

و به حفره درون وجود خویش آگه شوی؟

که هیچ چیز راضیت نخواهد کرد جز او؟

که به علم و شهود و تجربه به یقین بدانی که او آغاز و پایان است؟

که چنان در تأمل وجود او غرقه شوی

که حتی اگر تار و پودت را از هم بگسلم

شکی در عدالت او نداشته باشی؟

تو را در راه دشخوار تجربه گذاشت

که فراموشش کنی.

که در پی خدایان نام و ننگ و پول و جاه و لذت روی

که انسان و عدالتش را به جای او بپرستی

که به خویش آگاه شوی.

و آیات او را در بودن خویش

-افق نگاهی خم شده بر اعمال خویش-

در یابی

و معجزه عجز و اعجاب را تجربه کنی

و نام او را بخوانی

در درد و یأس.

و انزجار از اشباع جاه و مال

و دیدگاههای متعدد متفنن را

حس کنی

تا به چشم خویش ببینی

و به گوش خویش بشنوی

ندای او را.

و معجزه بودن را لمس کنی

آنگاه که به تمامی روی به او آوردی

و سد گلایه را شکستی

و خویشتن و هنجار زمانه ای را که به سکوت نشستی

عامل رنج خویش دیدی

و به حکمت او ایمان آوردی.

آنگاه که اجزای بدنت اهسته آهسته کند و نابود می شوند

وقتی بیمار و پیر و رنجور می شوی

وقتی در عذاب کاهش می یابی

وقتی دوست و همسر و فرزندانت را از دست می دهی،

این چنین بر نفْسِ آرزومند خویش دریغ خوری

از خود محوری خویش عاصی شوی

و در بطن پوسیدگی و زوال زندگی

به روشنی و در نفْسی مطمئن

روال جاری ابدیت او را ببینی

و شکی در عدل او نداشته باشی

و با نام او آرامش یابی

و به حمد او بایستی.

با دانش و شهود و تجربه

و بی هیچ ایهام و شک

به راز بودن او وصل شوی
و با فروتنی و تسلیم

یاد او را مقدم بر یاد خویش بدانی:

که تو را

فاعلی مستقل خلق کرد

که به هیچ چیز تقلیل پذیر نیستی:

نه اینهمانی به اعضاء بدنت

نه به مولکول ها و اتم ها و ذرات وجودت

نه به نظم و نظام اجتماعیت

و نه به او، که عبد اویی

و نیاز و فنای بالذات

ذوب کثرت نیست

که در تو جذبه عشق را خلق کرد
مفهوم مستقل نیاز به رابطه

که نیازمند آب و هوا و دانه ای

که در ذات خویش

محتاج عشق و بودن با مردمی

و نیازمند عشق اویی.

که تو را به هزار راه کشاند

که بدانی او معلم و ربّ تواست

و تو را دوست دارد

اما به تو نیازی ندارد.

که تو این را در اجزاء وجودت جذب کنی

و به این مقصد مقدر برسی

که تو به عشق او نیاز داری

برای این که از عشق روح خویش

در تو حیات دمید.

و در عمق دل

مانند ایوب  

از او گلایه ای نداشته باشی

و رحمت او را در نَفَس خویش تجربه کنی

و باران آرامشش بر سریر درد تو فروریزد

و مفهوم بودن خویش را در عبادت او در یابی

و با تمرکز بر یاد او

وارد حیطه باران های طلایی جذبه وصل شوی

که وجد وصل

لذت تن نیست—

در این سرمستی

زیاده خواهی و شهوت نیست

در این شور

حرص و طمع نیست

در این حس رهایی و نشاط

بغض و غیض و هوس نیست

در این خلسه خوشی

جایی برای خشم و نفرت، حتی از دشمن نیست.

که این نیایش

باران رحمت سعادتی ابدی است

که این تجربه ازلی

نمودار پاکی و خوبی و خداست

وقتی به حمد تو می ایستم

و در نام تو، تو را به یقین تجربه می کنم.

و در بسم الله الرحمان الرحیم

به رَحِم رحمت تو متصل می شوم

و در الحمدالله رب العالمین

نه هدیتی می دهم که هدیتی دریافت می کنم

که تو عامل پایداری جهان و آنِ منی

و در الرحمان الرحیم

دوبار به عدل رحمت تو اذعان می کنم

و روحی را که در من دمیدی حس می کنم

و در مالک یوم الدین

اصل وجود فرا سو رونده تو را درک می کنم

و در ایاک نعبد و ایاک نستعین

خود نیایش را دریافت نعمت می یابم

و اصل وجود درون ماندگار تو را تجربه می کنم

و در اهدنا صراط المستقیم

تاریخ مست تلو تلو خورانه بشر را می بینم

و در صراط الذین انعمت علیهم غیر المغضوب علیهم و لا الضالین

حدیث زندگی خویش را به یاد می آورم—و قانون جاذبه خیر و شر

و در باران طلایی جذبه نام تو

شور روح خویش را می شویم

و از خشم و غیظ و حسد و انتقام و یأس و کبر و خود بزرگ بینی و سلطه جویی و سرکوب گری

باز می شوم

به شفقت،

همدلی،

همدردی،

محبت،

عشق،

صلح،

صبر،

صبر،

صبر

و این چنین یخهای انفصال خوبی و خدا و پاکی ذوب می شوند.